Σήμερα γίνεται η κηδεία ενός ανθρώπου που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην οικογένειά του, στην εργασία του και στην κοινωνία της Λιβαδειάς. Ενός ανθρώπου που δεν μέτρησε τη ζωή του με λόγια αλλά με έργα. Του Κωνσταντίνου Παπασπύρου που έφυγε από τη ζωή μετά τα μακρόχρονη μάχη με την επαράτο νόσο.
Γεννημένος τον Δεκέμβριο του 1951 στο Ζερίκι μεγάλωσε μέσα σε μια πολύτεκνη οικογένεια όπου από πολύ μικρός έμαθε την αξία της δουλειάς, της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης. Η παιδική του ηλικία δεν ήταν εύκολη. Εντεκα ετών βγήκε στη βιοπάλη, πουλώντας ξύλα για να συνεισφέρει στο οικογενειακό εισόδημα. Ως μαθητής εργάστηκε ως βοηθός σε παντοπωλείο της Λιβαδειάς αποδεικνύοντας από τότε ότι η εργατικότητα και η επιμονή θα γίνονταν τα μεγαλύτερα εφόδιά του.
Αργότερα ταξίδεψε στα καράβια, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Οταν επέστρεψε στον τόπο του, ένωσε τις δυνάμεις του με τα αδέλφια του και δημιούργησαν μια μεγάλη επιχείρηση στον χώρο των τροφίμων. Με όραμα, συνέπεια και αδιάκοπη προσπάθεια, συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξή της. Τα τελευταία τριάντα χρόνια αφιερώθηκε στην Αρτοποιία Παπασπύρου, την οποία υπηρέτησε με την ίδια εργατικότητα, το ίδιο ήθος και την ίδια αγάπη που χαρακτήριζαν κάθε πτυχή της ζωής του.
Οσοι τον γνώρισαν ξέρουν πως η επιτυχία δεν τον άλλαξε ποτέ. Παρέμεινε ένας άνθρωπος απλός, προσιτός και δοτικός. Ενας άνθρωπος που κέρδισε τον σεβασμό όχι μόνο για όσα δημιούργησε αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο στάθηκε απέναντι στους ανθρώπους. Με ειλικρίνεια, με σεβασμό, με καθαρό λόγο και με διάθεση να προσφέρει.
Η Λιβαδειά αποχαιρετά σήμερα έναν άξιο συμπολίτη, έναν άνθρωπο που τίμησε τον τόπο του με την παρουσία και τη διαδρομή του. Η μεγαλύτερη όμως προσφορά του δεν ήταν οι επιχειρήσεις που δημιούργησε αλλά το παράδειγμα που άφησε πίσω του. Το παράδειγμα ενός ανθρώπου που πίστευε ότι η πρόοδος κατακτιέται μόνο με σκληρή δουλειά, τιμιότητα και αξιοπρέπεια.
Πάνω απ’ όλα όμως ήταν άνθρωπος της οικογένειας. Υπήρξε στοργικός σύζυγος, αφοσιωμένος πατέρας και στήριγμα για όλους τους δικούς του ανθρώπους. Η οικογένειά του ήταν το μεγαλύτερο καμάρι του και σε αυτήν αφιέρωσε την αγάπη, τον χρόνο και τις θυσίες μιας ολόκληρης ζωής.
Η απουσία του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Ομως η ζωή του αφήνει και μια πολύτιμη παρακαταθήκη. Το ήθος του, η εργατικότητά του, η ανθρωπιά του και η αγάπη που πρόσφερε θα συνεχίσουν να ζουν μέσα στις μνήμες όλων όσοι είχαν την ευλογία να τον γνωρίσουν.
Καλό σου ταξίδι, Κώστα. Η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή στις καρδιές της οικογένειάς σου, των φίλων σου και ολόκληρης της κοινωνίας που σε αγάπησε και σε εκτίμησε.
Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί σήμερα Κυριακή 19 Ιουλίου 2026 στις 17.00, στη Μητρόπολη της Λιβαδειάς.
