του Δημήτρη Λάμρπου
Χθες βράδυ το Μουντιάλ δεν προσέφερε μόνο θέαμα, προσέφερε μια οντολογική επιβεβαίωση. Με το χατ-τρικ του, ο Lionel Messi δεν σημείωσε απλώς τρία τέρματα. Υπενθύμισε σε έναν κόσμο που εμμονικά λατρεύει την ωμή ισχύ ότι η ανώτερη μορφή κυριαρχίας δεν είναι η μυϊκή υπεροχή αλλά η πνευματική διαύγεια.
Οφείλω να το ομολογήσω με ειλικρίνεια πως η ποδοσφαιρική μου πίστη ανήκει στον Cristiano Ronaldo. Θαυμάζω την αδιάκοπη εργασιακή ηθική, την ικανότητα του Πορτογάλου να σμιλεύει το σώμα του και να επιβάλλεται μέσω της θέλησης και της αστείρευτης ενέργειας. Είναι ο θρίαμβος του ανθρώπου που «έγινε» κορυφαίος μέσω της αυτοπειθαρχίας.
Ωστόσο, παρακολουθώντας τον Messi, αναγκάζεσαι να παραδεχτείς μια άλλη αλήθεια: η ποδοσφαιρική ευφυΐα είναι μια μορφή τέχνης που υπερβαίνει τη φυσική κατάσταση.
Ενώ ο κόσμος επιζητά τη βία της ταχύτητας και τον καταιγισμό των μυών, ο Messi λειτουργεί στη σφαίρα της καθαρής νόησης. Το χθεσινό του ρεσιτάλ ήταν η απόδειξη της «οπλισμένης ακινησίας». Το περπάτημά του μέσα στο γήπεδο δεν είναι απουσία προσπάθειας, αλλά μια τρομακτική, υπολογισμένη χαρτογραφία. Σαν ένας grandmaster που σαρώνει τη σκακιέρα, ο Αργεντινός «διαβάζει» το χάος και επιβάλλει σε αυτό τη δική του νομοτέλεια, δευτερόλεπτα πριν οι αντίπαλοί του αντιληφθούν ότι έχουν ήδη ηττηθεί.
Η σύγκριση μεταξύ των δύο κολοσσών δεν είναι ποτέ άγονη, είναι η σύγκρουση δύο διαφορετικών φιλοσοφιών. Από τη μια πλευρά, ο Ronaldo, ο υπεραθλητής που κατέκτησε την κορυφή επειδή έσπρωξε τα όρια της ανθρώπινης φυσιολογίας στο απόλυτο. Από την άλλη, ο Messi, ο ιδιοφυής αρχιτέκτονας που αντιμετωπίζει το γήπεδο όχι ως αγωνιστικό χώρο, αλλά ως έναν εννοιολογικό καμβά όπου η παρουσία του αρκεί για να γείρει την πλάστιγγα της ιστορίας.
Στο τέλος της ημέρας, η ιστορία του ποδοσφαίρου θα θυμάται τον Ronaldo ως το απόλυτο πρότυπο της σωματικής και πνευματικής υπέρβασης. Αλλά θα θυμάται τον Messi ως εκείνον που απέδειξε ότι το υψηλό πνεύμα δεν έχει ανάγκη από τον θόρυβο της προσπάθειας. Χρειάζεται μόνο να υπάρχει. Και αυτό, ανεξαρτήτως οπαδικών προτιμήσεων, είναι κάτι που προκαλεί δέος.
