του Δημήτρη Λάμπρου
Η επαρχιακή Λιβαδειάς–Θήβας (Παλαιά Εθνική Οδός, τρομάρα μας) είναι μια ατελείωτη λωρίδα αγωνίας: στενή, χωρίς διαχωριστικό, με φορτηγά να περνούν δίπλα από παιδιά που πηγαίνουν σχολείο.
Η διαπλάτυνση -συν μια λωρίδα ΛΕΑ- δεν είναι ένα ακόμη πολιτικό αίτημα, είναι επιβίωση. Η διαχωριστική νησίδα στη μέση δεν είναι πολυτέλεια, είναι το ελάχιστο για να μην καταλήγει κάθε προσπέραση σε ατύχημα.
Και οι οικισμοί; Οι δρόμοι έχουν γίνει πίστες για νταλίκες ενώ οι κάτοικοι αναπνέουν καπνούς και τρόμο. Χρειάζεται άμεση παράκαμψη -προς θεού όχι άλλες μελέτες που σκονίζονται σε συρτάρια.
Επιπλέον, ο δρόμος είναι σκοτεινός σαν τον Αδη τη νύχτα χωρίς φωτισμό και η τροχαία εμφανίζεται σπανιότατα -σαν φάντασμα. Και ενώ μιλάμε για ζωές ο Μωρόκαμπος πλημμυρίζει κάθε φορά που βρέχει.
Δρόμος Θήβα Λιβαδειά, τον θυμάμαι με τρόμο. Διευθυντής Χειρουργός στο Νοσοκομείο Λιβαδειάς 10ετία 1994 2004. Κάθε εβδομάδα είχαμε ένα μεγάλο τροχαίο ατύχημα δυστυχώς με νεκρούς και μάλιστα νεαρά άτομα. Κάθε εβδομάδα τουλάχιστον ένα περιστατικό.
Κατά την γνώμη μου ΝΑΙ διαπλάτυνση απαραίτητη αλλά επίσης παράκαμψη των κοινοτήτων, δημιουργία τοπικών δρόμων μόνο για τρακτέρ και φωτιζόμενες κυκλικές διασταυρώσεις (όπως γίνεται σε όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη) που θα μειώσουν τα ατυχήματα καθώς θα γίνεται αναγκαστική μείωση ταχύτητας. Να είστε καλά φίλοι Βοιωτοί. Νίκος Ανεμοδουράς
Χαίρομαι που γράφετε στο viotiaplus.gr αλλά και που επιβεβαιώνετε ότι η απαράδεκτη κατάσταση μετράει πολλά χρόνια κρατικής αναλγησίας. Χρειάζεται και διαχωριστική μπάρα ανάμεσα στις λωρίδες κυκλοφορίας καθώς και ΛΕΑ καθώς υπάρχει συχνή διέλευση γεωργικών ελκυστήρων.