του Δημήτρη Λάμπρου
UPDATE 1605
Η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου φέτος επιχορηγείται, είναι και με ISO 9002 κρατική διοργάνωση.
«Γιορτάστε την ανάγνωση. 30 λεπτά υποχρεωτικής εμβάπτισης στις 18:00. Μην αργήσετε. Θα χάσετε πόντους ψυχικής ανθεκτικότητας.»
Κλασικά. Το σύστημα ξέρει να γιορτάζει ό,τι έχει ήδη σκοτώσει.
Κάθομαι στο «Εργαστήριο Ιστορίας της Γραπτής Λέξης». Πλέον λέγεται Κέντρο Επαναφόρτισης Νευροσυνδέσεων. Αντί για βιβλιοθήκες, μικροί servers. Αντί για ανάγνωση, λήψη. Τα βασικά νοήματα κατεβαίνουν κατευθείαν στον ινιακό λοβό.
Στα εγχειρίδια το λένε «εξοικονόμηση χρόνου».
Στο παράνομο σημειωματάριό μου γράφω «εξοικονόμηση σκέψης».
Ο καθηγητής Ν. Μπαλής μπαίνει με γραβάτα σε χρώμα μπλε οθόνης των Windows 13. Το tablet του λάμπει σαν επιγραφή που δεν σβήνει ποτέ.
«Σήμερα γιορτάζουμε» λέει. «Αρχείο Γ’. “1984”, “Φάρμα των Ζώων” και ένα άρθρο για την παραγωγικότητα. Σε μία δόση. Μην μασάτε.»
Κανείς δεν γελάει. Ούτε εγώ. Απλώς θυμάμαι.
Πατάω το τσιπ. Ζεσταίνεται.
Η φωνή έρχεται ευγενική, αποστειρωμένη:
«Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ.
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΙΑ.
Η ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ.»
Κλείνω τα μάτια. Προσπαθώ να φανταστώ χαρτί. Σκόνη. Σελίδες που αντιστέκονται πριν γυρίσουν.
Αντί γι’ αυτό, νιώθω το τσιπ να τρεμοπαίζει. Σαν update που κατεβαίνει χωρίς άδεια.
«Αντώνη,» λέει ο Μπαλής, «βιομετρική απόκλιση. Σκέφτεσαι μη εγκεκριμένες μεταφορές;»
«Οχι. Απλώς σκέφτομαι ότι αν η άγνοια είναι δύναμη, είμαι ήδη σε επίπεδο αριστείας.»
Το σύστημα ταξινομεί:
«Απόκλιση: χαμηλή. Κατάσταση: ανεκτή. Χιούμορ: Μη αναγνωρίσιμο.».
Ουφ.
Ο Μπαλής βγάζει ένα παλιό ρολόι τσέπης, το κοιτάζει μισό δευτερόλεπτο παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται και κηρύσσει τη λήξη του event ενώ τα tablets συνεχίζουν να μετράνε.
Bip. Τέλος συνεδρίας.
Εξω ο ουρανός γκρι. Σαν οθόνη σε εξοικονόμηση ενέργειας.
Στο κεφάλι μου κενό. Ο στόχος επιτεύχθηκε.
Γυρνάω σπίτι. Κλειδώνω.
Στο ντουλάπι, πίσω από τα ρούχα, κάτι τυλιγμένο σε αποστειρωμένο πλαστικό.
Ενα κόκκινο βιβλίο. Το χρώμα έχει ξεθωριάσει σε σημεία, προσπάθησε να συμμορφωθεί.
«Δον Κιχώτης».
Οι σελίδες κιτρινισμένες, εύθραυστες, ζωντανές.
Διαβάζω δυνατά:
«Σε κάποιο χωριό της Μάντσας…»
Τρεις χτύποι στην πόρτα. Στεγνοί.
«Ελεγχος περιεχομένου. Ανοίξτε.»
Δεν απαντάω.
Διαβάζω ακόμα.
