του Δημήτρη Λάμπρου
Η επαρχιακή Λιβαδειάς–Θήβας (Παλαιά Εθνική Οδός, τρομάρα μας) είναι μια ατελείωτη λωρίδα αγωνίας: στενή, χωρίς διαχωριστικό, με φορτηγά να περνούν δίπλα από παιδιά που πηγαίνουν σχολείο.
Η διαπλάτυνση -συν μια λωρίδα ΛΕΑ- δεν είναι ένα ακόμη πολιτικό αίτημα, είναι επιβίωση. Η διαχωριστική νησίδα στη μέση δεν είναι πολυτέλεια, είναι το ελάχιστο για να μην καταλήγει κάθε προσπέραση σε ατύχημα.
Και οι οικισμοί; Οι δρόμοι έχουν γίνει πίστες για νταλίκες ενώ οι κάτοικοι αναπνέουν καπνούς και τρόμο. Χρειάζεται άμεση παράκαμψη -προς θεού όχι άλλες μελέτες που σκονίζονται σε συρτάρια.
Επιπλέον, ο δρόμος είναι σκοτεινός σαν τον Αδη τη νύχτα χωρίς φωτισμό και η τροχαία εμφανίζεται σπανιότατα -σαν φάντασμα. Και ενώ μιλάμε για ζωές ο Μωρόκαμπος πλημμυρίζει κάθε φορά που βρέχει.
