Θλίψη και συγκίνηση έχει σκορπίσει σε ολόκληρη τη Βοιωτία η απώλεια του Γεωργίου Μ. Γκόλφη ο οποίος έφυγε πρόωρα από τη ζωή σε ηλικία μόλις 50 ετών -μετά από ολιγομηνη μάχη με τον καρκίνο.
Ο Γιώργος Γκόλφης υπήρξε ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, εργατικός και ιδιαίτερα αγαπητός στο περιβάλλον του. Για χρόνια εργάστηκε στην Αλουμίνιον της Ελλάδος όπου διακρίθηκε για την υπευθυνότητα, τη συνέπεια και το ήθος του, κερδίζοντας τον σεβασμό συναδέλφων και διοίκησης. Η παρουσία του στον χώρο εργασίας του άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα καθώς πάντα στεκόταν με αξιοπρέπεια και συναδελφικό πνεύμα δίπλα στους γύρω του.
Πάνω απ’ όλα, όμως, ο Γιώργος ήταν ένας άνθρωπος της οικογένειας. Αψογος σύζυγος, στοργικός πατέρας, γιος και αδελφός, στάθηκε με αγάπη και αφοσίωση στους δικούς του αποτελώντας στήριγμα και σημείο αναφοράς για όσους τον γνώρισαν.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026 και ώρα 3:00 μ.μ. από τον Ιερό Ναό Αγίων Πάντων στα Ασπρα Σπίτια, ενώ η σορός θα βρίσκεται στον ναό από τις 2:00 μ.μ.
Τα δύο του παιδιά, η μητέρα του Ολγα, η σύζυγός του Νίνα, η αδελφή του Φλώρα και οι λοιποί συγγενείς αποχαιρετούν έναν άνθρωπο που έφυγε νωρίς, αλλά αφήνει πίσω του μνήμες, αξίες και μια ζωή γεμάτη αξιοπρέπεια.
Η μνήμη του Γιώργου Γκόλφη θα παραμείνει ζωντανή στις καρδιές όλων όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.
Δυο σπαρακτικά λόγια απέστειλε προς το viotiaplus.gr η αδελφή του Φλώρα Γκόλφη
Για πού το ‘βαλες καρδιά μου μ’ανοιχτά πανιά
για ποιά πέλαγα ουράνια άστρα μαγικά….
Ο αδερφός μου ήταν ένα πολύ φιλότιμο και εργατικό παιδί, δούλευε στο εργοστάσιο του Αλουμινίου όπου και διέμενε τα τελευταία πολλά χρόνια! Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο πανέμορφα παιδάκια που δυστυχώς δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν εξ ολοκλήρου την καλοσύνη της καρδιάς του, γιατί είχε μια πολύ μεγάλη καρδιά και αυτή ήταν που τον κράτησε στη ζωή όταν όλα γύρω του κατέρρεαν, όταν αυτό το “θηρίο” δεν του έδωσε την ευκαιρία να αντιπαρατεθεί μαζί του,να το παλέψει… από την αρχή δυστυχώς οι προγνώσεις ήταν εναντίον του, αλλά δεν το’βαλε κάτω,το κοίταξε στα μάτια και του είπε “εδώ είμαι”!!! Αλλά άσπονδος και άψυχος καθώς είναι ο καρκίνος και απρόσωπος και μοχθηρός δεν του άφησε περιθώρια!! Είχε ύπουλα όπλα, ο χρόνος ήταν με το μέρος του αλλά ο αδερφός μου δεν το’βαλε στα πόδια,δεν λιποψύχησε,τον κοίταξε κατάματα για 2 ολόκληρους μήνες και στο τέλος τον “νίκησε”! Ναι μπορεί να μην είναι πια στη ζωή αλλά έφυγε όπως ακριβώς ήθελε!! Δεν θα ξεχαστεί ποτέ η μνήμη του γιατί οι άνθρωποι “πεθαίνουν” μόνο όταν τους ξεχνούμε!! Καλό παράδεισο αδερφέ μου και καλό ταξίδι!!
