του Δημήτρη Λάμπρου
Η τραγωδία στα Τρίκαλα έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα περιστατικών που αναδεικνύουν σοβαρά προβλήματα στη δομή και τη λειτουργία του κράτους.
Πυρκαγιές που καταστρέφουν ολόκληρες περιοχές, πλημμύρες με θύματα, το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη και υπολειτουργία του σιδηροδρόμου, επικίνδυνα αεροπορικά μπλακ άουτ, και ένα οδικό δίκτυο που κοστίζει κάθε μέρα ζωές και χιλιάδες ανάπηρους ετησίως. Η απαρίθμηση είναι συντριπτική.
Η επανάληψη τέτοιων συμβάντων δεν μπορεί να αποδοθεί στην κακή τύχη ή σε μεμονωμένα λάθη. Υποδηλώνει ή μάλλον φανερά δηλώνει συστημικές αδυναμίες στον έλεγχο και την εφαρμογή των κανόνων ασφαλείας, στην προληπτική πολιτική, στην αποτελεσματική διαχείριση κρίσεων. Από τις εργασιακές συνθήκες μέχρι τις υποδομές, από την πυροπροστασία μέχρι την οδική ασφάλεια, όλα φαίνεται να λειτουργούν με βάση την ανοχή στην παραβατικότητα και την έλλειψη προγραμματισμού.
Η ουσία του προβλήματος δεν είναι απλώς η απουσία κανόνων. Είναι η απουσία πολιτικής βούλησης για την εφαρμογή τους, η έλλειψη συνεχούς ελέγχου, η αδυναμία να λογοδοτήσει όποιος φέρει ευθύνη και η ατιμωρησία των ισχυρών. Κάθε τραγωδία συνοδεύεται από δηλώσεις συμπαράστασης και υποσχέσεις αλλαγής που ποτέ δεν υλοποιούνται -ήδη ξεκίνησαν τα κροκοδείλια δάκρυα.
Η ερώτηση που τίθεται είναι απλή αλλά θεμελιώδης: πόσα ακόμη δυστυχήματα χρειάζονται για να γίνει κατανοητό ότι η ασφάλεια των πολιτών δεν είναι διαπραγματεύσιμη και ότι το κόστος της αδιαφορίας μετριέται σε ανθρώπινες ζωές;
